5 -14.08 wystawa rzeźby Stacha Bracha „Krucha Trwałość”

 

14.08.2022

13:00 – koncert fortepianowy – Tomoko Mack – Brzozowska, Kazimierz Brzozowski
16:00 – spotkanie z artystą: finisaż wystawy „Krucha Trwałość”–Stanisław Brach

STANISŁAW BRACH

Urodzony 1972 r. w Gorlicach. Profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
Od 2010 roku kieruje Pracownią Ceramiki na Wydziale Rzeźby warszawskiej ASP. Absolwent Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, dyplom w pracowni m.in. Mariana Koniecznego w 2000roku oraz Technikum Ceramicznego w Łysej Górze (1987-1993). W 2014 roku uzyskał tytuł doktora habilitowanego w dziedzinie sztuk pięknych na Wydziale Rzeźby ASP w Krakowie. Laureat nagrody Rektora ASP w Warszawie (2011, 2019), stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2014), projekt artystyczny „Dwie przestrzenie”. Finalista międzynarodowego konkursu Taiwan Ceramics Biennale 2016 oraz złotego medalu za prace Miodem płynące na 45 Apimondia 2017, International Apicultural Congress, Istambuł, Turcja i 46 Apimondia 2019, International Apicultural Congress, Montreal, Kanada. Organizator kilkudziesięciu wystaw indywidualnych i zbiorowych, uczestnik wielu plenerów i konkursów międzynarodowych m.in. we Włoszech, Japonii
i Tajwanie. Prace w zbiorach Muzeum Rzeźby Współczesnej Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Międzynarodowego Muzeum Ceramiki w Faenza we Włoszech, New Taipei City Yingge Ceramics Museum w Tajwanie, w Narodowym Muzeum Sztuki Ukraińskiej w Kijowie, w Pałacu Sztuki we Lwowie oraz w zbiorach prywatnych.

KRUCHA TRWAŁOŚĆ Stanisław Brach jest artystą, który z równą uwagą podchodzi do procesu twórczego jak i osiągniętych efektów. Tę uważność można dostrzec w skrótowej formie rzeźby, pozbawionej szczegółu na rzecz monumentalnego wyrazu oraz w oddaniu detalowi, widocznemu chociażby w filigranowych elementach cyklu „Miodem płynące”. Upodobał sobie porcelanę, bardzo wrażliwy materiał i tworzy w nim w różnych intencjach. Szczególnie ciekawe wydają się propozycje upamiętnienia wielkich
postaci zapisanych w tożsamości narodowej Polaków. Głowy Piłsudskiego, Chopina, Norwida, Paderewskiego mają upamiętniać, gruntować ustalone wartości, ale świadomość kruchości porcelany dosadnie przypomina, że każdą cenną rzecz i ideę należy nieustannie pielęgnować. W innym przypadku ulegnie czasowi.

Kuratorka: Barbara Wybacz

Kazimierz Brzozowski (mieszkaniec Kazimierza Dolnego, na stałe w Stanach Zjednoczonych). Zdobył międzynarodowe uznanie za porywające gry na fortepianie, w szczególności muzykę Chopina. Często koncertuje w Stanach Zjednoczonych, Japonii i Polsce, występował jako solista z Detroit Symphony
Orchestra, Polską Orkiestrą Radiową, Filharmonią Lubelską i innymi orkiestrami
w USA i Polsce. Kazimierz Brzozowski jest laureatem głównej nagrody na Festiwalu Pianistyki Polskiej oraz odznaczeniami Towarzystwa Chopinowskie
go w Warszawie, Ann Arbor Musical Society w Michigan,
University of Michigan, Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku i innych. Krytycy chwalą go za „naprawdę wyjątkową interpretację Mazurków i Ballad Chopina” (Czas Polski) oraz „krystaliczną klarowność… i brawurę” jego wykonów.

Tomoko Mack-Brzozowska jest czynnym performerem, pedagogiem, jest też często zapraszana do sędziowania na najważniejszych konkursach pianistycznych w USA i Japonii. Tomoko od 2010 roku jest dyrektorem artystycznym Steinway Society
of Michigan. Każdego lata wyjeżdża do Polski, aby uczyć, występować
i współkierować wraz z mężem pianistą Kazimierzem Brzozowskim Międzynarodowym Festiwalem Pianistycznym w Nałęczowie. Spędzają dwa letnie miesiące w swoim drugim domu na uroczej starówce Kazimierza Dolnego, ciesząc się życiem rodzinnym i przygotowując nowy repertuar.
Jest współtwórcą Międzynarodowego Festiwalu Pianistycznego w Nałęczowie
i odebrała Honorowy Medal Komisarza Ministra Edukacji w 2021 roku
w Warszawie.

 

15.08 –20.08 -Andrzej Różycki Epitafium – Wystawa

 

20.08.2022

13:00 – warsztaty zielarskie z Iloną Krawczyk
14.00 – Karol Jóźwiak: Andrzej Różycki -wobec ostateczności –spotkanie autorskie    wokół twórczości Andrzeja Różyckiego
15:00 –Joszko Broda –koncert artysty ludowego

 

ANDRZEJ RÓŻYCKI (1942-2021)

Artysta, filmowiec, kolekcjoner, teoretyk i kurator sztuki, fotozof.
Jedna z kluczowych postaci sztuki w Polsce ostatnich sześciu dekad.
Członek neoawangardowej grupy Zero-61, współzałożyciel Warsztatu
Formy Filmowej, autor kilkudziesięciu filmów etnograficznych i artystycznych. Swoją twórczość koncentrował wokół medium fotografii, dostrzegając w nim niewyczerpany potencjał refleksyjny, meta-artystyczny, estetyczny, co wyraził
w swojej autorskiej koncepcji fotozofii. Zainteresowany był zagadnieniami filozoficznymi, ludowymi, religijnymi, w swoich pracach podejmował temat tożsamości polskiej i kresowej (urodzony w Baranowiczach na terenie dzisiejszej Białorusi). W 2021 zaprezentował wystawę, która ukazała wielowątkowy charakter jego działań pt. Przejęcia. Między zbieractwem a fotozofią, prezentująca jego monumentalną kolekcję, twórczość filmową, refleksję teoretyczną i działalność artystyczną.

 

EPITAFIUM

To pierwsza pośmiertna wystawa Andrzeja Różyckiego. Przez swoją skrótową, symboliczną formę najbliżej jej do epitafium –krótkiej sentencji nagrobnej. Mamy jednak nadzieję, że spełnia swoje cele upamiętnienia wybitnego polskiego artysty XX wieku. Na wystawie zobaczą Państwo wybrane prace z różnych cyklów twórczych Różyckiego, a także kilka reprezentacji przebogatej, osobistej kolekcji sztuki ludowej, która była ważną częścią inspiracji i interpretacji w jego twórczości.

Kuratorka: Barbara Wybacz, współpraca: Karol Jóźwiak

Joszko Broda -polski muzyk multiinstrumentalista, producent muzyczny i kompozytor. Urodził się w 1972 roku, w Istebnej, wsi położonej w Beskidzie Śląskim. Od najmłodszych lat, podpatrując mistrzów muzyki źródłowej: ojca –muzyka Józefa Brodę, a także grającego na instrumentach beskidzkich
Jana Sikorę „Gajdosza”, zdobywał niepowtarzalny warsztat gry na wielu instrumentach ludowych (m.in. drumli, okarynie, fujarach –postnej, sałaskiej, pięciootworowej, sześciootworowej, rogach, trąbicie, skrzypcach, gajdach
beskidzkich, kozie podhalańskiej, a także na tak niezwykłych instrumentach, jak
liść, słomka i trzcina). Już w wieku czterech lat zaczął u boku ojca koncertować w Polsce i za granicą. Dziś trudno zliczyć zagrane przez Joszka koncerty, odbyte tournée, współtworzone projekty i zespoły, przeprowadzone warsztaty artystyczne dla dzieci i młodzieży, wydane płyty, zdobyte nagrody. Swój sukces artystyczny Joszko zawdzięcza nie tylko talentowi muzycznemu i ogromnemu wysiłkowi
włożonemu w doskonalenie swoich zdolności, ale przede wszystkim swojemu pochodzeniu, kulturze, w której się wychował. Muzyka źródłowa, która powstała w kręgu kulturowym Karpat, stanowi naturalne i wciąż bijące źródło inspiracji
Joszka Brody.

 

20.08 -26.08.2022 -Stanisław Koguciuk „Hojny Dar” Wystawa

 

26.08.2022

10:00 –Stanisław Koguciuk „Hojny Dar” –spotkanie z badaczami prac artysty
12:00 -Hanna Iwanek (harfa) i Michał Iwanek (fortepian) –koncert pokoleniowy
13:00 -warsztaty zielarskie dla seniorów -“Dziczejemy”

Stanisław Koguciuk (1933-2021) to jeden z ostatnich autentycznych malarzy ludowych. Podkreślają to zgodnie kolekcjonerzy i krytycy sztuki ludowej,
etnografowie oraz amatorzy malarstwa naiwnego. W 1988 roku Ministerstwo Kultury i Sztuki przyznało mu status artysty plastyka. Koguciuk posiadał talent wrodzony, malował intuicyjnie, niejako z potrzeby duszy.
Styl malarza jest bardzo charakterystyczny, łatwo rozpoznawalny na tle prac innych twórców. Jego obrazy pochodzące z różnych okresów twórczości, choć przedstawiają podobną tematykę i wykorzystują te same rozwiązania kompozycyjne, nie są tożsame, nawet gdy noszą te same tytuły.

Stanisław Koguciuk był związany z Kazimierzem Dolnym, dlatego upamiętnienie i powrót kolekcji jego prac do Kazimierza Dolnego będzie stanowić kultywacje tradycji i kunsztu artysty.

HOJNY DAR

Stanisław Koguciuk był człowiekiem wielkiej wiary i swój talent z całą pewnością postrzegał jako dar od Boga. A jako bogobojny człowiek, wiedział, że musi tym talentem dzielić się z innymi. Tak też robił. Dla siebie i dla innych. W jego obrazach możemy odczytać jakim był człowiekiem i trudno w tym przypadku oderwać twórczość od artysty. Koguciuk emanował pogodą ducha, dobrym humorem, był
człowiekiem pracowitym i oddanym swojej pasji. Był też czujnym obserwatorem życia codziennego, zatopiony w rytuały, cykle pór roku, lokalność, potrafił żywo reagować na bieżące wydarzenia w szerszej perspektywie. W pejzażach odmalowywał nastrój, chwilowe piękno i przemijanie. W humorach trafnie puentował kruchą kondycję człowieka. Kiedy przedstawił sceny biblijne –
prostym rysunkiem potrafił poprowadzić odbiorcę poza ramy obrazu, przybliżyć do Boga. Dlatego to bardzo trudne zadanie przestawić w tak hasłowej formie bogactwo twórczości Koguciuka.
Mamy jedynie nadzieję, że wywołany niedosyt zachęci Państwa do sięgnięcia po historię artysty i jego dzieła.

Prezentowane na wystawie prace Stanisława Koguciuka pochodzą ze zbiorów Piotra Czapki.
Kuratorka: Barbara Wybacz

Justyna Pargieła DziczeJemy – Rośliny fascynowały ją od dziecka. Wychowała się w leśniczówce z babcią, która zbierała zioła. Pieląc ogródek, czuła, że szkoda wyrzucać kłącza perzu, więc suszyła i przechowywała je w woreczkach. Jako ośmiolatka pomagała siostrze Joannie, studentce farmacji, zbierać w lesie okazy do zielnika. W wieku 18 lat została wegetarianką. Kilkanaście lat temu, gdy w rodzinie pojawiły się poważne choroby, zainteresowała się fitoterapią. Pięć lat temu założyła w Końskich sklep ze zdrową żywnością. Tematykę roślin zgłębia naukowo. Najpierw ukończyła studia z zakresu ziołoznawstwa na Uniwersytecie Rzeszowskim, gdzie m.in. wykłada najbardziej znany popularyzator dzikich roślin na talerzu Łukasz Łuczaj. Tam spotkała prof. Krzysztofa Oklejewicza, który opisał sto gatunków jeżyn i schodził w ich poszukiwaniu całe Podkarpacie. Z kolei w Krośnie studiowała towaroznawstwo zielarskie u dr. Henryka Różańskiego, guru polskich fitoterapeutów. –On w wieku 13 lat dostał stypendium szwajcarskiej fundacji na badania nad ziołami. Jest biologiem,
eksperymentatorem, korzysta z pisanych źródeł niemieckich, szwajcarskich i angielskich oraz staropolskich. Propaguje tzw. medycynę wojenną, czyli na czas, gdyby wszystko zniknęło i musielibyśmy sobie radzić. Przed wojną lekarz na wsi potrafił sam lub we współpracy z farmaceutą przygotować lek z rośliny znalezionej na łące. Ale rozwój koncernów farmaceutycznych sprawił, że lekarze już tego nie potrafią, używają tylko gotowych leków –mówi. Zrobiła jeszcze kurs zielarski
w Katowicach. Ma więc uprawnienia zielarza – fitoterapeuty i ziołoznawcy.

Hanna Iwanek – harfistka, kompozytorka, uczennica Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej im. Karola Lipińskiego w Lublinie, laureatka konkursów i festiwali harfowych.

Michał Iwanek – pianista, aranżer, kompozytor, producent muzyczny -wykładowca harmonii, propedeutyki kompozycji i aranżacji, zespołów instrumentalno-wokalnych i improwizacji (akordeon). Absolwent kierunku Edukacja Artystyczna na UMCS w Lublinie (I stopień) oraz Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach (II stopień).
Studiował fortepian jazzowy u Wojciecha Niedzieli i Łukasza Ojdany.
Prowadzi klasę fortepianu na Wydziale Instrumentalistyki i Wokalistyki Jazzowej w Szkole Muzycznej im. T. Szeligowskiego w Lublinie.

29.08.2022 -9.09.2022 Wystawa prac i grafik Jana Brody -“o zwierzętach”.

9.09.2022
12:00 –spotkanie z autorem wystawy Janem Brodą
13:00 -koncert zespołu jazzowego Brass Federacja

JAN BRODA

Jan Broda urodził się 21 czerwca 2000 w Lublinie. Z tworzeniem sztuki jest związany od najmłodszych lat. Jest uczniem Józefa Wilkonia. W 2012 roku Jan Broda zajął pierwsze miejsce w ogólnopolskim konkursie plastycznym: „Król Władysław II Jagiełło triumfuje na Polach Grunwaldu”. Jego pierwsza wystawa malarstwa i rzeźby odbyła się w Lublinie podczas wydarzenia „W ogrodzie talentów” w 2013 roku. Głównym zainteresowaniem Jana Brody jest rzeźba.
Oprócz tego zajmuje się malarstwem i rysunkiem.

O ZWIERZĘTACH
Wystawa Jana Brody prezentuje malunki jak i liczne rzeźby. Ujęte w
drewnie najróżniejsze stworzenia
ujmują charakterem i formą, od drapieżnej hieny po urocze kotki, których to większych krewnych można oglądać na blisko półtora metrowych arkuszach. Zaklęte w tuszu, farbie i drewnie, dzieła poruszą i zachwycą każdego.

 

BRASS FEDERACJA

Brass Federacja -rasowy brass-band, czyli zespół dęty, wszystkie wchodzące w skład zespołu instrumenty, począwszy od suzafonu poprzez puzony, baryton marszowy, trąbki, flugelhorn -należą do rodziny dętych blaszanych. Zespół nawiązuje do tradycji nowoorleańskich brass-bandów, ale świadomie, niczym czary głosowe ich instrumentów, patrzy w przód i gra nie tylko tradycję, ale także muzyczne nowości. Założycielem Federacji jest dęciakomaniak Piotr Wróbel, puzonista, suzafonista,
kompozytor, który skrzyknął do tej formacji swoich znakomitych przyjaciół dęciaków. Brass Federacja gra kompozycje lidera, np. My Lion, Specific Situation, Hulaj Noga i także kompozycje praktycznie wszystkich muzyków z zespołu, np. Gangsta Brass, Skwarosz Insparosz, Na deser i inne. Zespół ma na koncie 2 płyty –
Go, Go, To Be On Time! (Requiem Records, 2019) oraz Poniatowski Mosteczek
(Soliton 2022).